Help, mijn partner…

​Jarenlang zie ik aankondigingen van ‘Help, mijn man is klusser’. Ik ben zelf niet zo’n handige Harry met verbouwen, maar ik weet via via dat je als partner behoorlijk de pineut kan zijn met een overactieve klusser in huis. En dat je als vrouw nog erger de Sjaak kan zijn als het mannetje geen planner is en minder handig is met budget en de finishing touch. Ik ken een gezin dat jarenlang, zomer én winter, in een pipowagen in eigen tuin heeft geleefd omdat het huis een bouwput was. Einde van het liedje: de verbouwing naderde de laatste fase, moeder en kinderen waren al vertrokken.

Vertrokken… ‘Ik vertrek (XL)’. Ook zoiets. Daar ook pijnlijk gedoe met onverklaarbaar bewoonde afbraak, gedoe met vergunningen en Nederlanders die geen woord Roemeens, Tsjechisch of Frans spreken, maar wel mensen uit dat land nodig hebben. Of een camping runnen in je blote snikkel…

‘Eén zo’n programma kijken, dat gaat nog. Maar hoeveel van die programma’s met Voice Over gezwam bestaan er inmiddels? Ik weet natuurlijk ‘B&B vol Liefde’ te noemen. Dat is soms nog om te lachen. Maar moet dat 4 van de 5 werkdagen? Dan heb je nog ‘Bed&Breakfast’ met die oubollige en hese Voice Over. Dat kan echt niet meer. En let op dat deuntje erbij. Dat maakt me pas echt opgefokt.

Wat is dat toch met die reality TV met Voice Over en ‘niets aan de hand deuntjes’ erbij? Kijken naar mensen in het land die iets gewoons doen (vertrekken, verbouwen, iemand versieren). Een paar kennissen op afstand adopteren, meeleven en zelf ook een leven krijgen? Of gewoon hopen dat het mis gaat? 

Kan er Als.U.het.Blieft een format worden bedacht met ‘Help, mijn vrouw kijkt Emo TV’ ?

Dat is er nog niet, dus..daar gaan we weer, met een versnapering naar de werkkamer. Ff kijken of Hélène Hendriks al op de buis is. Of dat andere format waar voetbal slechts bijzaak is.

Nee, ik bedoel niet Rail Away. Mooie Slow TV, met een goede Voice Over. Maar een stoptrein gebleken. Publieke omroep wil er op bezuinigen. Op deze dus wel.

Moeten we vrezen voor AI muziek?

​Woensdag 10 december was er een geinig item bij Eva in het programma: een kersthit creëren met behulp van AI. Eén van de angsten van de muziek makende sector is dat men brodeloos wordt als luisteraars niet meer kunnen horen of een nummer door een mens of door kunstmatige intelligentie is gemaakt.

Mijn stelling is dat de unieke artiest zich nog steeds zal onderscheiden.

Laten we eerst kijken (niet luisteren) waar we nu al circa 70 jaar tegen aanlopen. 

We worden in golfbewegingen overspoeld met middelmatige kopiëen van populaire liedjes. De meest ergerlijke copy-paste nummers zijn rapnummers van o.a. Nederlandse rappers die zich Amerikaanse getto rappers wanen. Zij dreunen een rukverhaal op rijm op en maken een sfeertje dat niet hun leven is, maar wel zo moet overkomen. Waarom zo negatief? Nou, de originele rappers en hiphoppers brachten iets nieuws (vandaar origineel) en dat is te prijzen. Maar een ritme jatten, een sample misbruiken, een laagland zweem eroverheen en een Nederlandse bankrekening in plaats van een Amerikaanse account spekken vind ik geen cultuur. 

De zanger van het Nederlandsche levenslied, ook zo’n drama van knip en plakwerk op een afgesleten onderbuik deuntje. Je zet de TV aan, of je bezoekt niets vermoedend een festival, en ja hoor, je staat naar een melige menigte te loeren die met een volkszanger mee staat te blèren.

En helaas moet ik juist Hazes sr. gebruiken om aan te geven wat ik er matig aan vindt: leen een lekker deuntje uit Frankrijk, bedenk een simpel liefdesverhaal of een drama en pak je rijmwoordenboek. Nu vind ik Hazes overigens vrijwel de enige topper in dit genre. Wat moet je met F. Duits, W. Kroes en het gele zwembroekje? Of een jongere garde met plakplaatjes. Of een jongere generatie met zielig gezicht (een engelbewaarder.. nou laat maar). 

Zouden zij beter een kopie van het gemiddelde genre kunnen creëren dan AI? Natuurlijk niet. De deuntjes hebben allen dezelfde stijl want de kassa moet rinkelen, want het publiek, de massa moet in beweging komen. Als je ziet dat Vandaag Inside in no time de zaal in polonaise had met dat debiele “Koekkoek” dan weet je dat zo’n ‘kraker’ te programmeren is. Niets origineels, geen kunst.

Niet AI die een keuze uit een database mengt met een andere set nummers uit een database komt met iets nieuws. Die komt hooguit met een variant van het reeds bestaande palet aan mogelijkheden.

Nee, juist een uniek persoon met een eigen levensloop en eigen vertakkingen in de hersenschors komt met iets nieuws. Dat heet creëren, dat is kunst. Daar is nog steeds een dankbaar publiek voor. Ja, voor kikkerland rap en voor levenslied rijmelarij is ook een groot publiek. En dat mag. 

Het vrezen dat er met AI middelmatige muziek wordt gemaakt, is raar. Want dat is er al in overvloed. De vrees dat unieke artiesten brodeloos worden, is ook ongegrond. We moeten vooral de kracht van de menselijke creativiteit niet onderschatten.